Shloka 31
अम्बाया रामजामदग्न्यशरणगमनम्
Ambā Seeks Refuge with Rāma Jāmadagnya
तच्छुत्वा जामदग्न्यस्तु राजपुत्रया वचस्तदा । उवाच तां वरारोहां निश्षित्यार्थविनिश्चयम्,राजकुमारी अम्बाका यह कथन सुनकर जमदग्निनन्दन परशुरामने क्या करना है, इसका निश्चय करके उस सुन्दर अंगोंवाली राजकुमारीसे कहा
tac chrutvā jāmadagnyas tu rājaputryā vacas tadā | uvāca tāṁ varārohāṁ niścityārthaviniścayam ||
ព្រះបារាសុរាម បុត្រនៃជាមដគ្នី បានឮពាក្យរបស់ព្រះនាងរាជកុមារីនោះហើយ ក៏សម្រេចចិត្តយ៉ាងមាំមួនថា ត្រូវធ្វើអ្វី។ ពេលបានកំណត់ច្បាស់នូវអត្ថន័យ និងវិធានការហើយ ទ្រង់បានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ព្រះនាងដ៏ឧត្តម ស្រស់សោភា ដោយដាក់ផ្លូវការណ៍ឲ្យស្របតាមអ្វីដែលទ្រង់វិនិច្ឆ័យថាត្រឹមត្រូវ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic deliberation: before acting, one should listen carefully, determine the true purpose and rightful course (artha-viniścaya), and then speak and act with firm resolve rather than impulse.
After hearing the princess’s statement, Paraśurāma reaches a definite conclusion about what should be done next and addresses her, indicating a turning point where counsel becomes committed action.