Shloka 4
Udyoga-parva Adhyāya 130: Kuntī’s Instruction on Rājadharma and Daṇḍanīti
एवमुक््त्वा जहासोच्चै: केशव: परवीरहा । तस्य संस्मयत: शौरेरविंद्युद्रपा महात्मन:
evam uktvā jahāsa uccaiḥ keśavaḥ paravīrahā | tasya saṃsmayataḥ śaurer avindyudrapā mahātmanaḥ |
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ និយាយដូច្នោះហើយ កេសវៈ—អ្នកបំផ្លាញវីរបុរសសត្រូវ—បានសើចអស់សំឡេងយ៉ាងខ្លាំង។ ខណៈដែលសៅរិៈមហាត្មា សើចដោយអស្ចារ្យ នោះមានទេវតាភ្លឺរលោងដូចផ្លេកបន្ទោរ មានរាងតូចប្រហែលទំហំមេដៃ បង្ហាញលើអវយវៈរបស់ព្រះអង្គ ហើយបញ្ចេញអណ្តាតភ្លើងដូចភ្លើងឆេះ—ជាសញ្ញានៃអំណាចសកលដែលស្ថិតនៅក្នុងព្រះអង្គ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores Kṛṣṇa’s divine sovereignty: his mere presence and expression (loud laughter) signals irresistible power and the moral gravity of the coming conflict, reminding listeners that dharma is ultimately upheld by a higher cosmic order.
After speaking, Kṛṣṇa (Keśava/Śauri) laughs loudly; the narration frames this as an awe-inspiring, superhuman moment, foreshadowing the overwhelming divine force that will shape the war’s outcome.