Shloka 13
Udyoga-parva Adhyāya 130: Kuntī’s Instruction on Rājadharma and Daṇḍanīti
रोमकूपेषु च तथा सूर्यस्येव मरीचय: । त॑ दृष्टवा घोरमात्मानं केशवस्य महात्मन:
romakūpeṣu ca tathā sūryasyeva marīcayaḥ | tāṃ dṛṣṭvā ghoram ātmānaṃ keśavasya mahātmanaḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ ពីរន្ធរោមគ្រប់កន្លែងនៃកេសវៈដ៏មានព្រះហឫទ័យធំ មានកាំរស្មីផ្ទុះចេញដូចកាំព្រះអាទិត្យ។ ពេលឃើញសភាពដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច និងអស្ចារ្យនោះរបស់ព្រះក្រឹષ્ણ ភ័យបានចូលគ្រប់គ្រងចិត្តស្តេចទាំងឡាយ ហើយពួកគេបិទភ្នែក។ មានតែប៉ុន្មាននាក់—ដូចជា ដ្រូណ, ភីស្ម, វិទុរាដ៏ប្រាជ្ញាខ្ពស់, សញ្ជ័យដ៏មានសេចក្តីគួរគោរព និងព្រះឥសីអ្នកសន្សំតបស្យា—ដែលអាចមើលបន្តបាន ព្រោះព្រះជនារទនៈបានប្រទាន “ទិព្វទស្សនៈ” ដល់ពួកគេ។ ព្រឹត្តិការណ៍នេះបង្ហាញថា សច្ចធម៌ និងអំណាចទេវភាព មិនអាចយល់ឃើញដោយការយល់ឃើញធម្មតាទេ; ភាពច្បាស់នៃទស្សនៈជាអំណោយដែលកើតពីវិន័យ សុចរិត និងព្រះគុណ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The divine cannot be apprehended by ordinary senses; true perception requires inner fitness and, ultimately, grace. The kings’ fear and inability to look contrasts with those granted divya-dṛṣṭi, highlighting that moral and spiritual preparedness shapes what one can face and understand.
Kṛṣṇa reveals an awe-inspiring, radiant form from which sun-like rays stream. The gathered kings are overwhelmed and close their eyes, while select figures—Droṇa, Bhīṣma, Vidura, Sañjaya, and ascetic seers—continue to behold it because Kṛṣṇa grants them divine sight.