Shloka 45
Vṛtra’s Cosmic Threat, Viṣṇu’s Upāya, and the Conditional Vulnerability
Udyoga-parva 10
सोअन्तमाश्रित्य लोकानां नष्ट्संज्ञो विचेतन: । न प्राज्ञायत देवेन्द्रस्त्वभि भूत: स्वकल्मषै:,वे सम्पूर्ण लोकोंकी अन्तिम सीमापर जाकर बेसुध और अचेत होकर रहने लगे। वहाँ अपने ही पापोंसे पीड़ित हुए देवेन्द्रकरा किसीको पता न चला
so 'ntam āśritya lokānāṃ naṣṭasaṃjño vicetanaḥ | na prājñāyata devendras tv abhibhūtaḥ svakalmāṣaiḥ ||
ដោយទៅពឹងផ្អែកនៅចុងសព្វលោក—នៅព្រំដែនចុងក្រោយនៃលោកទាំងឡាយ—ទ្រង់ស្ថិតនៅទីនោះដូចមនុស្សបាត់ស្មារតី អសកម្ម និងអស្មារតី។ ត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយស្នាមបាបរបស់ខ្លួន សូម្បីតែឥន្ទ្រា ព្រះអម្ចាស់នៃទេវតា ក៏គ្មាននរណាស្គាល់ទ្រង់នៅទីនោះដែរ។
शल्य उवाच
Educational Q&A
Even the highest status cannot shield one from the moral consequences of one’s own actions; wrongdoing (kalmāṣa) can eclipse fame and power, leading to loss of clarity and recognition.
Śalya describes a state where Indra, afflicted by his own moral taint, withdraws to the world’s boundary and becomes senseless; in that condition he is not recognized by anyone, emphasizing a dramatic fall from divine prominence.