Shloka 21
अविलम्बमनायस्तमद्रुतं धीरमूर्जितम् । असंसक्ताक्षरपदं स्वरभावसमन्वितम्
avilambam anāyastam adrutaṃ dhīram ūrjitam | asaṃsaktākṣarapadaṃ svarabhāvasamanvitam ||
វៃសម្បាយនៈបានមានព្រះវាចា៖ «ការអាន/ការបរិយាយ មិនគួរយឺតយ៉ាវដោយឈប់ៗច្រើនពេក ហើយក៏មិនគួរប្រញាប់ពេកដែរ។ គួរបន្តទៅដោយស្ងប់ស្ងាត់ មាំមួន មានកម្លាំង បញ្ចេញអក្សរ និងពាក្យឲ្យច្បាស់ មិនឲ្យរអិលរួមគ្នា ហើយឲ្យសំឡេង និងអារម្មណ៍ស្របគ្នា។ ដូច្នេះ អ្នកនិទាននឹងបកស្រាយន័យបានផ្អែមល្ហែម ឲ្យរឿងរ៉ាវយល់ងាយ និងមានអានុភាព»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches disciplined, ethical speech in sacred narration: avoid dragging or rushing, speak without strain, articulate syllables and words distinctly, and align tone with intended emotion so the listener understands the meaning clearly.
Vaiśampāyana gives a normative instruction about how a kathā-vācaka (narrator/reciter) should deliver the Mahābhārata—setting standards for pace, clarity of pronunciation, and expressive tone as part of proper transmission of the tradition.