Shloka 12
तेषां श्राद्धानि देयानि श्रुत्वा भारत भारतम् । ब्राह्मणेभ्यो यथाशक्त्या भक्त्या च भरतर्षभ
teṣāṃ śrāddhāni deyāni śrutvā bhārata bhāratam | brāhmaṇebhyo yathāśaktyā bhaktyā ca bharatarṣabha ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ «បន្ទាប់ពីបានស្តាប់រឿងរ៉ាវនៃវង្សភារតៈនេះ ឱ កូនចៅរបស់ភារតៈ គួរធ្វើពិធីស្រាទ្ធ (śrāddha) សម្រាប់ពួកគេ—ហើយផ្តល់ដល់ព្រះព្រាហ្មណ៍តាមសមត្ថភាព ដោយចិត្តសទ្ធាដ៏ស្មោះ ឱ អ្នកល្អបំផុតក្នុងវង្សភារតៈ»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse links hearing the Bhārata narrative with ethical action: one should honor the departed through śrāddha and support worthy recipients (Brāhmaṇas) with gifts given within one’s means, performed with devotion rather than display.
Vaiśaṃpāyana addresses a Bharata-descended listener, prescribing a concluding religious-ethical response to the heard account: perform śrāddha for those concerned and give offerings to Brāhmaṇas according to capacity, emphasizing bhakti.