Mahabharata — Svargarohana Parva, Shloka 104
पितृनुद्धरते सवानिकादशसमुद्धवान् | आत्मानं ससुतं चैव स्त्रियं च भरतर्षभ,भरतश्रेष्ठ) वह पुरुष अपनी ग्यारह पीढ़ीमें समस्त पितरोंका, अपना तथा अपनी स्त्री और पुत्रका भी उद्धार कर देता है
pitṝn uddharate sarvān ekādaśa-samuddhavān | ātmānaṁ sa-sutaṁ caiva striyaṁ ca bharatarṣabha ||
វៃសម្បាយនៈបានមានពាក្យថា៖ «ឱ គោឧត្តមក្នុងវង្សភារតៈ! បុរសដូច្នោះក្លាយជាអ្នកសង្គ្រោះវង្សត្រកូល—គាត់រំដោះបិតរទាំងឡាយឲ្យឆ្លងផុតក្នុងដប់មួយជំនាន់ ហើយក៏ធានាការលើកតម្កើងខាងវិញ្ញាណដល់ខ្លួនឯង ប្រពន្ធ និងកូនប្រុសផងដែរ»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that righteous conduct with spiritual potency is not merely personal; it radiates outward, bringing uplift to one’s ancestors and immediate family. Dharma is presented as intergenerational responsibility and benefit.
Vaiśaṃpāyana, continuing his narration, states a general dharmic principle: a certain exemplary person (implied by the surrounding context) is said to ‘deliver’ ancestors up to eleven generations and also benefit himself, his wife, and his son—highlighting the far-reaching fruits of virtue.