Shloka 196
Saṃsāra-Gahana Allegory: The Brāhmaṇa in the Forest and Well (संसारगहन-आख्यान)
अभीष्सति तदा नित्यमतृप्त: स पुन: पुनः । यद्यपि वह संकटमें था तो भी उस मधुको पीते-पीते उसकी तृष्णा शान्त नहीं होती थी। वह सदा अतृप्त रहकर ही बारंबार उसे पीनेकी इच्छा रखता था
abhīṣṣati tadā nityam atṛptaḥ sa punaḥ punaḥ | yadyapi sa saṅkaṭe 'bhavat tathāpi sa madhu-kaṃ pītvā pītvā tasya tṛṣṇā na śāmyati sma | sa sadā atṛpta eva bhūtvā bāraṃbāraṃ tat pātum icchati sma ||
វិទុរៈបាននិយាយថា៖ «នៅពេលនោះ ទោះបីគាត់ស្ថិតក្នុងទុក្ខលំបាក ក៏នៅតែប្រាថ្នាវាម្ដងហើយម្ដងទៀត។ ទោះផឹកទឹកឃ្មុំនោះជាបន្តបន្ទាប់ ក្តីស្រេករបស់គាត់មិនបានស្ងប់ឡើយ។ នៅតែអត់ឆ្អែតជានិច្ច គាត់បន្តចង់ផឹកវារហូតៗ»។ ខគម្ពីរនេះបញ្ជាក់ការព្រមានផ្លូវធម៌ថា ការលង់លួងក្នុងកាមសុខ—even ពេលបង្កគ្រោះ—បង្កើតតែការចង់បានបន្ថែម មិនមែនភាពពេញចិត្តឡើយ។
विदुर उवाच
Educational Q&A
Sense-pleasures do not end craving; repeated indulgence often intensifies desire. Dharma therefore recommends restraint and discernment, especially when one is already in danger or suffering.
Vidura describes a person who, despite being in a perilous situation, keeps drinking honey. The sweetness fails to satisfy; instead, he remains perpetually thirsty and continues to seek more—an image for compulsive attachment.