Shloka 27
Kṣātra-dharma in Campaign and Battle: Protection, Purification, and the Ideal Warrior’s End (क्षात्रधर्मः—अभियानयुद्धे रक्षणदानशुद्धिः)
अरोगाणां स्पृहयते मुहुर्मुत्युमपीच्छति । वीरो दृप्तोडभिमानी च नेदृशं मृत्युमहीति
arogāṇāṁ spṛhayate muhur mṛtyum apīcchati | vīro dṛpto 'bhimānī ca nedṛśaṁ mṛtyum arhati ||
ភីṣ្មៈមានព្រះបន្ទូលថា៖ «អ្នកឈឺប្រាថ្នាចង់បានសភាពអ្នកមានសុខភាពល្អ ហើយម្តងហើយម្តងទៀត ក៏សូម្បីប្រាថ្នាមរណៈ។ តែអ្នកចម្បាំង—អ្នកមោទនភាព និងគោរពខ្លួនឯង—មិនគួរទទួលមរណៈបែបនោះឡើយ៖ យំរំលែកក្នុងវេទនា មុខបែកបាក់ សោកស្តាយមិនឈប់ចំពោះអ្នកបម្រើ ប្រាថ្នាសភាពអ្នកមានសុខភាពល្អ ហើយប្រាថ្នាមរណៈជាញឹកញាប់នៅក្នុងជំងឺ។ ចុងបញ្ចប់បែបនេះ មិនសមនឹងអ្នករស់ដោយកិត្តិយសទេ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma teaches that repeated lamentation and a death sought out of despair during illness is contrary to the dignity expected of a self-respecting warrior; one should endure suffering with steadiness and uphold honor rather than collapse into continual wailing and death-wishing.
In Shanti Parva, Bhishma instructs Yudhishthira on dharma and right conduct. Here he criticizes a pattern of behavior in sickness—constant grieving, craving the state of the healthy, and repeatedly wishing for death—saying such an end is not fitting for a proud, honorable hero.