Shloka 15
Kṣātra-dharma as the Public Foundation of Dharma (क्षात्रधर्म-प्रशंसा)
कृतकृत्यो वयो5तीतो राज्ञ: कृतपरिश्रम: । वैश्यो गच्छेदनुज्ञातो नृपेणाश्रमसंश्रयम्
kṛtakṛtyo vayotīto rājñaḥ kṛtaparishramaḥ | vaiśyo gacched anu-jñāto nṛpeṇāśramasaṃśrayam ||
ភីෂ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ ពេលវៃស្យបានបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់ខ្លួនរួចរាល់ ហើយពេលចាស់ជរា បានបញ្ចប់ការខិតខំប្រឹងប្រែងតាមស្ថានភាពវណ្ណៈរបស់ខ្លួន នោះគាត់គួរ—ក្រោយទទួលអនុញ្ញាតពីស្តេច—ដកខ្លួនចេញពីកិច្ចការពិភពលោក ហើយចូលស្នាក់នៅក្នុងអាស្រម ដោយទទួលយករបៀបរស់នៅរបស់អ្នកស្នាក់ព្រៃ (វានប្រស្ថ) ដែលសមស្របនឹងការផ្លាស់ប្តូរពីភារកិច្ចគ្រួសារ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
After properly completing one’s prescribed social duties (varṇa-dharma) and reaching old age, one should transition toward a disciplined, renunciatory life (āśrama), doing so in an orderly way that respects social governance—here, by seeking the king’s permission.
In Bhishma’s instruction on dharma in the Śānti Parva, he outlines a normative life-course for a Vaiśya: having fulfilled household and occupational responsibilities, the person may withdraw from active worldly engagement and take up an āśrama-oriented life, with royal authorization.