Shloka 4
Brāhmaṇa-Dharma, Āśrama Eligibility, and the Primacy of Rāja-Dharma (Śānti Parva 63)
क्षात्राणि वैश्यानि च सेवमान: शौद्राणि कर्माणि च ब्राह्मण: सन् | अस्मिल्लोके निन्दितो मन्दचेता: परे च लोके निरयं प्रयाति
kṣātrāṇi vaiśyāni ca sevamānaḥ śūdrāṇi karmāṇi ca brāhmaṇaḥ san | asmiṁl loke nindito mandacetāḥ pare ca loke nirayaṁ prayāti |
យុធិષ્ઠិរ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «បុរសម្នាក់មានស្ថានភាពជាព្រាហ្មណ៍ ប៉ុន្តែទៅប្រកប និងអនុវត្តកាតព្វកិច្ចរបស់ក្សត្រីយៈ វៃស្យៈ និងសូទ្រៈ នោះគេនឹងត្រូវគេរិះគន់ក្នុងលោកនេះ ហើយដោយបញ្ញាខ្សោយ គេនឹងទៅកាន់នរកក្នុងលោកក្រោយ។ ការបង្រៀននេះបញ្ជាក់ថា សណ្តាប់ធ្នាប់ធម៌ស្ថិតលើការស្មោះត្រង់ចំពោះធម៌របស់ខ្លួន មិនមែនលើការយកតួនាទីសង្គមផ្សេងៗដោយឱកាសនិយមទេ»។
युधिषछ्िर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches adherence to one’s prescribed dharma (here, brāhmaṇa-dharma). A brāhmaṇa who deliberately adopts the occupations of other varṇas is censured in society and accrues grave demerit leading to a painful afterlife.
In the Śānti Parva’s instruction on dharma, Yudhiṣṭhira raises a pointed ethical question about social and religious duty: what becomes of a brāhmaṇa who practices the works of kṣatriyas, vaiśyas, and śūdras. The statement frames the discussion in terms of worldly reputation and otherworldly consequence.