Shloka 113
Varṇa-dharma and Rājadharma: Yudhiṣṭhira’s Inquiry and Bhīṣma’s Normative Outline (वर्णधर्म-राजधर्म-प्रश्नोत्तरम्)
तयो: प्रीतो ददौ राजा पृथुर्वैन्य: प्रतापवान् | अनूपदेशं सूताय मगधं मागधाय च
tayoḥ prīto dadau rājā pṛthur vainyaḥ pratāpavān | anūpadeśaṃ sūtāya magadhaṃ māgadhāya ca ||
ភីष្មបាននិយាយថា៖ ព្រះបាទព្រឹថុ វૈន្យៈ អ្នកមានពលក្លាហាន បានពេញព្រះហឫទ័យចំពោះអ្នកទាំងពីរ ហើយប្រទានរង្វាន់។ ព្រះអង្គប្រទានដែនអនូបៈ ជាដែនជាប់ឆ្នេរសមុទ្រ ដល់សូតៈ ហើយប្រទានដែនមគធៈ ដល់មាគធៈ។ នេះបង្ហាញធម៌របស់ស្តេចក្នុងការទទួលស្គាល់សេវាកម្ម និងចាត់ចែងដែនដីឲ្យសមស្រប ដើម្បីឲ្យសង្គម និងរដ្ឋបាលមានស្ថិរភាព។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A righteous king sustains order by acknowledging merit and service through appropriate rewards. Patronage is not mere generosity; it is a tool of governance that assigns responsibility, reinforces social functions (such as heralds/bards), and promotes stability.
Prithu, pleased with two professional figures—the Sūta and the Māgadha—grants them territorial rewards: the Anūpa region to the Sūta and Magadha to the Māgadha, formalizing their status and securing loyalty within his realm.