Shloka 112
Varṇa-dharma and Rājadharma: Yudhiṣṭhira’s Inquiry and Bhīṣma’s Normative Outline (वर्णधर्म-राजधर्म-प्रश्नोत्तरम्)
आत्मनाष्टम इत्येव श्रुतिरेषा परा नृषु । उत्पन्नौ बन्दिनौ चास्य तत्पूर्वो सूतमागधौ
ātmanaṣṭama ityeva śrutireṣā parā nṛṣu | utpannau bandinau cāsya tatpūrvo sūtamāgadhau ||
ភីෂ្មៈបាននិយាយថា៖ «ក្នុងចំណោមមនុស្ស មានពាក្យប្រពៃណីដ៏ល្បីថា ព្រះបាទព្រឹថុ (Pṛthu) នៅក្នុងវង្សរបស់ព្រះអង្គ គឺជាជំនាន់ទីប្រាំបីពីព្រះវិស្ណុ។ មុនព្រះអង្គប្រសូត្រ ក៏មានអ្នកសរសើរព្រះកិត្តិយសជាអាជីពពីររូបបានកើតមានសម្រាប់ព្រះអង្គរួចហើយ—សូត (Sūta) និងមាគធ (Māgadha)—ដែលត្រូវបានកំណត់ឲ្យប្រកាសកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ព្រះអង្គ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how royal legitimacy and ethical authority are framed through revered tradition (śruti) and lineage connected to the divine; it also highlights the cultural role of bards (Sūta, Māgadha) in preserving and proclaiming a king’s dharmic fame.
Bhīṣma explains a traditional account about King Pṛthu’s divine-linked genealogy and notes that two praise-singers, Sūta and Māgadha, were born even before Pṛthu, as if appointed in advance to celebrate his deeds and establish his renown.