Shloka 17
अध्याय ३५१ — उञ्छवृत्ति-व्रतसिद्धेः मानुषस्य परमगतिः
Sūrya–Nāga Dialogue on the Perfected Gleaner-Ascetic
प्राप्ते प्रजाविसग्े वै सप्तमे पद्मसम्भवे । नारायणो महायोगी शुभाशुभविवर्जित:
prāpte prajāvisarge vai saptame padmasambhave | nārāyaṇo mahāyogī śubhāśubhavivarjitaḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ នៅពេលវេលាសមស្របសម្រាប់ការបង្កើតសត្វលោកមកដល់—ក្នុងការបង្ហាញលើកទី៧នៃព្រះបុត្រកើតពីផ្កាឈូក (ព្រះព្រហ្មា)—ព្រះនារាយណៈ មហាយោគី ដែលលើសលប់ពីទាំងសុភ និងអសុភ (បុណ្យ និងបាប) បានបង្កើតព្រះព្រហ្មាជាមុនសិន ពីផ្កាឈូកនៅផ្ចិតរបស់ព្រះអង្គ។ ពេលព្រះព្រហ្មាបានបង្ហាញខ្លួនហើយ ព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ទ្រង់បន្តទៀត។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents Nārāyaṇa as transcending moral dualities (śubha/āśubha) and as the primordial source of creation, implying that the supreme reality stands beyond merit and demerit while still initiating cosmic order.
At the onset of a creation cycle, Nārāyaṇa manifests Brahmā (the Lotus-born) from the navel-lotus; once Brahmā appears, Nārāyaṇa begins to instruct him, setting the stage for the subsequent account.