Shloka 37
Prāyaścitta and Contextual Non-Culpability (प्रायश्चित्त-निमित्त-अदोषवाद)
सावित्रीमप्यधीयीत शुचौ देशे मिताशन: । अहिंसो मन्दको<जल्पो मुच्यते सर्वकिल्बिषै:,जो पवित्र स्थानमें मिताहारी हो हिंसाका सर्वथा त्याग करके राग-द्वेष, मान-अपमान आदिसे शून्य हो मौनभावसे गायत्रीमन्त्रका जप करता है, वह सब पापोंसे मुक्त हो जाता है
sāvitrīm apy adhīyīta śucau deśe mitāśanaḥ | ahiṃso mandako jalpo mucyate sarvakilbiṣaiḥ ||
វ្យាសៈបានមានព្រះវាចា៖ សាវិត្រី (គាយត្រី) ក៏គួរត្រូវសិក្សា និងសូត្រផងដែរ។ អ្នកណានៅទីកន្លែងបរិសុទ្ធ បរិភោគដោយមធ្យមភាព បោះបង់អហിംសា—មិនធ្វើហិង្សាទាំងស្រុង ហើយធ្វើជបៈដោយពាក្យសម្រួល ស្ងប់ស្ងាត់ នោះរួចផុតពីមន្ទិលបាបទាំងអស់។
व्यास उवाच
Educational Q&A
Sacred recitation (Sāvitrī/Gāyatrī) bears fruit when supported by ethical self-discipline: purity of place, moderation in food, complete non-violence, and restrained speech. Such integrated practice leads to purification and release from sin.
In the didactic setting of Śānti Parva, Vyāsa instructs on a practical means of purification: the disciplined study/japa of the Sāvitrī mantra, framed as an ethical regimen rather than mere ritual.