Shloka 85
Atithi-satkāra and the Consolation of Wise Counsel (अतिथिसत्कारः प्रज्ञानवचनस्य च पराश्वासनम्)
घृतं ममार्चिषो लोके जन्तूनां प्राणधारणम् । घृतार्चिरहमव्यग्रैवेंदज्ै: परिकीर्तित:
ghṛtaṃ mamārciṣo loke jantūnāṃ prāṇadhāraṇam | ghṛtārciḥ aham avyagrair vedajñaiḥ parikīrtitaḥ ||
ក្នុងលោកនេះ ឃ្រឹត (ប៊ឺតឺរ/ខ្លាញ់បរិសុទ្ធ) ជាអាហារបំប៉នដល់ដង្ហើមជីវិតរបស់សត្វមានជីវិត ព្រោះវាបង្កើនឲ្យភ្លើងរបស់ខ្ញុំភ្លឺឡើង។ ដូច្នេះ ពួកឥសីវេទៈដែលចិត្តស្ងប់ បានសរសើរខ្ញុំថា «ឃ្រឹតារចិ»—អ្នកដែលពន្លឺរលោងត្រូវបានចិញ្ចឹមដោយឃ្រឹត។
तामिन्द्र उवाच गच्छ नहुषस्त्वया वाच्योथ<पूर्वेण मामृषियुक्तेन यानेन त्वमधिरूढ
Educational Q&A
The verse teaches that offerings like ghee are not merely ceremonial: they symbolize and enact the sustaining of life (prāṇa) and the maintenance of dharma/ṛta through composed, knowledgeable practice. Hence Agni is praised as “Ghṛtārci,” whose flame is nourished by ghee.
A divine voice identifies itself through an epithet: explaining that ghee kindles its flame and supports beings’ vitality, it states that Veda-knowing sages therefore call it “Ghṛtārci.” This functions as self-description and doctrinal clarification within the Śānti Parva’s reflective discourse.