Shloka 37
Nārada’s Darśana of Viśvarūpa Nārāyaṇa and the Caturmūrti Doctrine (नारदस्य नारायणदर्शनं चतुर्मूर्तिविचारश्च)
यदा स्तुतिं च निनन््दां च समत्वेनैव पश्यति । काज्चनं चायसं चैव सुखं दुःखं तथैव च
yadā stutiṁ ca nindāṁ ca samatvenaiva paśyati | kāñcanaṁ cāyasaṁ caiva sukhaṁ duḥkhaṁ tathaiva ca ||
ជនកៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ នៅពេលមនុស្សមើលឃើញការសរសើរ និងការរិះគន់ដោយសមភាពដាច់ខាត—ឃើញមាស និងដែកស្មើគ្នា ហើយដូចគ្នានោះទៀត សុខ និងទុក្ខ—នោះគាត់ឡើងដល់ស្ថានភាពព្រះព្រហ្មដោយផ្ទាល់ ដោយឈរលើសមភាពខាងក្នុង មិនរង្គើដោយគូប្រឆាំងនៃលោកិយ។
जनक उवाच
Educational Q&A
The verse teaches samatva (equanimity): one should remain inwardly equal toward praise and blame, and toward pairs of opposites like valuable and worthless metals or pleasure and pain. Such steadiness indicates freedom from ego-driven reactions and supports realization of Brahman.
In the Śānti Parva’s instruction on liberation and right conduct, King Janaka speaks as a teacher of renunciation-in-wisdom, describing the mark of a realized person: an even vision that is not disturbed by social judgment or worldly contrasts.