Shloka 21
Adhyāya 325: Nārada in Śvetadvīpa—Stotra to the Nirguṇa Mahātman
स्फीतांश्व शालियवसै्हंससारससेवितान् । पद्मिनीभिश्व शतश: श्रीमतीभिरलड्कृतान्
sphītāṁś ca śāliyavasaiḥ haṁsasārasasevitān | padminībhiś ca śataśaḥ śrīmatībhir alaṅkṛtān ||
ភីෂ្មៈបានមានព្រះវាចាថា៖ «នៅក្នុងតំបន់នោះ ស្រែស្រូវទុំ និងស្មៅចិញ្ចឹមសត្វដ៏សម្បូរបែប លូតលាស់រុងរឿង។ ទូទាំងដែនដី មានហង្ស និងសត្វក្រៀលមកស្នាក់នៅជាញឹកញាប់ ហើយមានបឹងធំតូចរាប់រយពោរពេញដោយផ្កាឈូក ស្រស់ស្អាតភ្លឺរលោងដោយសិរីល្អ និងសម្បត្តិ បន្ថែមកេរ្តិ៍ឈ្មោះឲ្យប្រទេស—ជាសញ្ញានៃរាជ្យដែលរៀបរយ និងបានពរដោយភាពសម្បូរបែប»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse uses natural abundance—ripened crops, thriving water-birds, and lotus-filled lakes—as markers of a well-governed, dharmic realm. Prosperity and beauty in the land are presented as outward signs of order, stability, and righteous administration.
Bhishma is describing the Videha region as exceptionally fertile and beautiful: fields heavy with grain and fodder, and numerous lotus-ponds frequented by swans and cranes. The passage functions as a vivid setting-description highlighting the country’s prosperity.