Shloka 20
अध्याय ३२३ — श्वेतद्वीपगमनम्, यज्ञभाग-विवादः, एकान्तिभक्त्या नारायणदर्शन-नियमः (Śvetadvīpa Journey; Dispute over Sacrificial Share; Rule of Nārāyaṇa-vision through Single-minded Devotion)
तत्र रुद्रो महादेव: कर्णिकारमयीं शुभाम् | धारयाण: स्रजं भाति ज्योत्स्नामिव निशाकर:
tatra rudro mahādevaḥ karṇikāramayīṃ śubhām | dhārayāṇaḥ srajaṃ bhāti jyotsnām iva niśākaraḥ ||
នៅទីនោះ ព្រះរុទ្រ—ព្រះមហាទេវ—បានភ្លឺរលោង ដោយពាក់មាលាដ៏មង្គលធ្វើពីផ្កាកណ្ណិការ ដូចព្រះចន្ទដែលរុងរឿងជាមួយពន្លឺចន្ទរបស់ខ្លួន។ ក្នុងព្រៃទេវតាដ៏ស្រស់ស្អាតនោះ ដែលពោរពេញដោយទេវតា និងទេវឫសិ មហាមុនី វ្យាស ដែលប្រាថ្នាបុត្រ បានពឹងផ្អែកលើយោគៈដ៏ខ្ពស់បំផុត ហើយមិនរអាក់រអួលក្នុងតបស្យារបស់ខ្លួនឡើយ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights two ideals: the divine as a source of auspicious radiance (Śiva’s serene splendor), and the human/sage ideal of unwavering discipline—Vyāsa’s steadfast tapas supported by the highest yoga in pursuit of a righteous aim (progeny).
Bhīṣma describes a divine forest scene where Śiva appears resplendent with a karṇikāra-flower garland, likened to the moon with its moonlight. In the same sacred setting, Vyāsa is engaged in firm austerities, seeking the attainment of a son and remaining undistracted.