Shloka 187
Śuka’s Guṇa-Transcendence and Vyāsa’s Consolation (शुकगति-वर्णनम्)
मेरा जन्म उसी महान् कुलमें हुआ है। मैंने अपने योग्य पतिके न मिलनेपर मोक्षधर्मकी शिक्षा ली तथा मुनिव्रत धारण करके मैं अकेली विचरती रहती हूँ ।।
merā janma tasmin mahān kule jātaṃ; mayā yogyapater alabdhau mokṣadharmasya śikṣā gṛhītā, munivratam āsthāya ekākī carāmi. na asmi satra-praticchannā, na para-svāpa-hāriṇī; na dharma-saṅkara-karī; sva-dharme asmi dhṛta-vratā.
ខ្ញុំកើតមកក្នុងវង្សត្រកូលដ៏រុងរឿងនោះ។ ពេលខ្ញុំមិនបានប្តីសមស្របនឹងខ្លួន ខ្ញុំបានរៀនធម៌នៃមោក្សៈ ហើយទទួលយកវ្រតៈរបស់មុនី ដើរត្រាច់តែម្នាក់ឯង។ ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកលាក់ខ្លួនក្រោមសម្លៀកបំពាក់ក្លែងក្លាយរបស់សន្យាសិនីទេ; ខ្ញុំមិនលួចយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកដទៃទេ; ហើយក៏មិនបង្កឲ្យធម៌ច្របូកច្របល់ ឬខូចខាតដែរ។ ខ្ញុំឈរជាប់ក្នុងវ្រតៈរឹងមាំ ស្ថិតនៅក្នុងធម៌របស់ខ្លួន ដោយរក្សាព្រហ្មចរិយៈដោយការតាំងចិត្ត។
भीष्य उवाच
Educational Q&A
The verse asserts ethical authenticity in renunciation: true ascetic life is marked by steadfast vows (especially brahmacarya), non-stealing, and non-disruption of dharma—rejecting hypocrisy (false ascetic disguise) and harm to social-moral order (dharma-saṅkara).
Within Bhishma’s discourse in the Śānti Parva, a first-person speaker (an ascetic woman in the cited passage) explains her life-choice: lacking a suitable marriage, she adopted mokṣa-oriented teachings and the muni’s vow, living alone while defending her moral purity against suspicions of deceit, theft, or causing dharmic disorder.