Shloka 185
Śuka’s Guṇa-Transcendence and Vyāsa’s Consolation (शुकगति-वर्णनम्)
द्रोणश्न शतश्ड्भश्न चक्रद्वारश्न पर्वत: । मम सत्रेषु पूर्वेषां चिता मघवता सह
bhīṣma uvāca | droṇaś ca śataśṛṅgaś ca cakradvāraś ca parvataḥ | mama satreṣu pūrveṣāṃ citā maghavatā saha |
ភីष្មៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «នៅក្នុងពិធីយញ្ញបុរាណរបស់បុព្វបុរសខ្ញុំ ដោយជំនួយរបស់ មឃវត (Maghavat) គឺព្រះឥន្ទ្រា ភ្នំដែលមាននាម ដ្រូណ (Droṇa), សតសೃઙ្គ (Śataśṛṅga) និង ចក្រទ្វារ (Cakradvāra) ត្រូវបានជ្រើសយកមកប្រើក្នុងការសង់វេទិយញ្ញ ជំនួសឥដ្ឋធម្មតា។ ពាក្យនេះបង្ហាញពីភាពអស្ចារ្យនៃពិធីបូជាកាលមុន និងជំនឿថា ពេលយញ្ញត្រូវបានអនុវត្តតាមលំដាប់ធម៌ សូម្បីទេវតាក៏រួមចំណែក ហើយធម្មជាតិក៏ក្លាយជាឧបករណ៍នៃធម៌»
भीष्य उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the prestige of properly conducted ancestral Vedic rites: when dharma is upheld through correct sacrificial practice, divine powers (here Indra) are portrayed as cooperating, and extraordinary resources are made available for the ritual’s completion.
Bhīṣma recalls a tradition from his forefathers’ sacrificial sessions in which, with Indra’s help, specific mountains—Droṇa, Śataśṛṅga, and Cakradvāra—were used as components of the altar structure in place of ordinary bricks, highlighting the exceptional scale and sanctity of those rites.