Shloka 9
Yājñavalkya on the Unity of Sāṃkhya and Yoga and the Marks of Meditative Composure
पजञ्चविंशो महानात्मा तस्यैवाप्रतिबोधनात् | विमलस्य विशुद्धस्य शुद्धाशुद्धनिषेवणात्
pañcaviṁśo mahānātmā tasyaivāpratibodhanāt | vimalasya viśuddhasya śuddhāśuddhaniṣevaṇāt ||
វសិષ્ઠៈ បានមានព្រះវាចា៖ «តត្ត្វទី២៥—អាត្មាធំ—ដោយសភាពខ្លួនឯង គ្មានមលទោស និងបរិសុទ្ធដាច់ខាត។ ប៉ុន្តែដោយមិនស្គាល់វា និងដោយការចូលរួមពាក់ព័ន្ធ ព្រមទាំងការលង់លោមក្នុងអ្វីដែលបរិសុទ្ធ និងមិនបរិសុទ្ធ អាត្មានោះ ទោះជាមិនមានមលទោស និងមិនជាប់ពាក់ព័ន្ធពិតប្រាកដ ក៏ហាក់ដូចជាមានលក្ខណៈដូចអ្វីដែលបរិសុទ្ធ និងមិនបរិសុទ្ធ។ ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃផែនដី! ដោយស្និទ្ធស្នាលជាមួយអ្នកគ្មានវិវេក សូម្បីអ្នកមានវិវេកក៏ក្លាយជាគ្មានវិវេកដែរ»។
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
The Self (Puruṣa), though intrinsically pure and unattached, seems to take on impurity or purity due to ignorance (non-recognition) and due to association/indulgence in mixed influences; therefore one should cultivate discernment and avoid the company and habits that erode it.
Vasiṣṭha instructs a king (addressed as ‘lord of the earth’) in a philosophical-ethical discourse: he identifies the ‘twenty-fifth principle’ as the pure Self and explains how ignorance and association with pure/impure objects makes it appear otherwise, concluding with a practical warning about the corrupting power of bad company.