Shloka 112
Adhyātma–Adhibhūta–Adhidaivata Correspondences and the Triguṇa Lakṣaṇas (Śānti-parva 301)
हित्वा च देहं प्रविशन्ति देव॑ दिवौकसो द्यामिव पार्थ सांख्या: । अतोड5धिकं ते5भिरता महारहें सांख्ये द्विजा: पार्थिव शिष्टजुष्टे
hitvā ca dehaṁ praviśanti devaṁ divaukaso dyām iva pārtha sāṅkhyāḥ | ato 'dhikaṁ te 'bhiratā mahārhe sāṅkhye dvijāḥ pārthiva śiṣṭa-juṣṭe ||
ភីෂ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ ឱ បារថៈ អ្នកដែលបានតាំងចិត្តមាំមួនក្នុងសាំខ្យៈ ពេលបោះបង់រាងកាយហើយ នឹងចូលទៅកាន់ព្រះដ៏អធិដ្ឋានខ្ពស់បំផុត ដូចជាអ្នកស្ថិតនៅសួគ៌ចូលទៅកាន់មេឃ។ ដូច្នេះ ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃផែនដី ក្នុងសាំខ្យៈដ៏គួរគោរពបំផុតនោះ ដែលត្រូវបានគោរព និងអនុវត្តដោយអ្នកមានវិន័យ និងអ្នកប្រសើរ ពួកទ្វិជៈទាំងឡាយកាន់តែស្រឡាញ់ភ្ជាប់ចិត្តយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhīṣma teaches that discriminative wisdom (Sāṅkhya) culminates in liberation: when the body is relinquished, the knower enters the Supreme Divine. The verse also affirms Sāṅkhya’s high status as a venerable path esteemed by the cultured and the twice-born.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira’s side (addressing Arjuna here as Pārtha) on dharma and liberation. He praises Sāṅkhya as a respected discipline and uses the analogy of gods entering heaven to describe the liberated soul’s entry into the Supreme after death.