Shloka 111
Adhyātma–Adhibhūta–Adhidaivata Correspondences and the Triguṇa Lakṣaṇas (Śānti-parva 301)
विपर्यये तस्य हि पार्थ देवान् गच्छन्ति सांख्या: सततं सुखेन । तांश्ानुसंचार्य ततः कृतार्था: पतन्ति विप्रेषु यतेषु भूख:
viparyaye tasya hi pārtha devān gacchanti sāṅkhyāḥ satataṃ sukhena | tānś cānusaṃcārya tataḥ kṛtārthāḥ patanti vipreṣu yateṣu bhūyaḥ |
ភីෂ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ ឱ បារថៈ ទោះបីក្នុងការអនុវត្តមានការប្រែប្រួល ឬខ្វះខាត ហើយមិនទាន់ទទួលបានចំណេះដឹងសាំខ្យៈយ៉ាងត្រឹមត្រូវពេញលេញក៏ដោយ អ្នកអនុវត្តវិន័យសាំខ្យៈក៏នៅតែទៅដល់លោកទេវតា ហើយស្នាក់នៅទីនោះដោយសុខសាន្តជានិច្ច។ ពួកគេបានចូលរួមដំណើរនៅក្នុងចំណោមទេវតាទាំងនោះ ហើយសម្រេចផលដែលប្រាថ្នា; ពេលបុណ្យកុសលរបស់ពួកគេអស់ទៅ ពួកគេត្រឡប់មកលោកនេះវិញ ហើយកើតឡើងម្តងទៀតក្នុងគ្រួសារព្រាហ្មណ៍ដែលខិតខំ និងគ្រប់គ្រងខ្លួន ដើម្បីបន្តការខិតខំទៅរកគោលដៅ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even if a Sāṅkhya practitioner fails to attain complete, correct realization due to some defect or reversal in practice, the effort is not wasted: it yields heavenly well-being, and after that merit is spent, the person is reborn in a conducive, disciplined environment (among striving Brahmins) to continue the pursuit.
Bhishma instructs Arjuna about the posthumous trajectory of an imperfect but sincere Sāṅkhya practitioner: ascent to the divine realm, enjoyment and fulfillment there, followed by return to human birth in spiritually favorable households to resume disciplined practice.