Shloka 21
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
द्विपदानामपि तथा द्विजा वै परमा: स्मृता: । द्विजानामपि राजेन्द्र प्रज्ञावन्त: परा मता: | प्राज्ञानामात्मसम्बुद्धा: सम्बुद्धानाममानिन:
dvipadānām api tathā dvijā vai paramāḥ smṛtāḥ | dvijānām api rājendra prajñāvantaḥ parā matāḥ | prājñānām ātma-sambuddhāḥ sambuddhānām amāninaḥ |
ក្នុងចំណោមសត្វមានជើងពីរ (មនុស្ស) ទាំងអស់ អ្នកកើតពីរដង (ទ្វិជៈ) ត្រូវបានចងចាំថា ជាអ្នកលើសគេ។ ហើយក្នុងចំណោមទ្វិជៈទាំងនោះ ព្រះរាជា អ្នកមានប្រាជ្ញា ត្រូវបានចាត់ថា លើសជាងគេ។ ក្នុងចំណោមអ្នកមានប្រាជ្ញា អ្នកដែលបានភ្ញាក់ដឹងដល់អាត្មា (ខ្លួនពិត) គឺខ្ពស់ជាងទៀត; ហើយក្នុងចំណោមអ្នកភ្ញាក់ដឹងអាត្មា អ្នកដែលគ្មានអហង្គារ ត្រូវបានគេរាប់ថា ល្អបំផុត។
पराशर उवाच
Educational Q&A
A graded ideal of excellence is presented: social status is surpassed by wisdom, wisdom by Self-realization, and Self-realization is crowned by humility—freedom from ego is portrayed as the highest virtue.
Parāśara addresses a king (rājendra) and instructs him on true superiority, shifting the focus from birth-based rank to inner qualities—discernment, realization of the Self, and especially the absence of pride.