Shloka 111
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
गयं॑ चामूर्तरयसं मृतं शुश्रुम संजय । यः स वर्षशतं राजा हुतशिष्टाशनो5भवत्,“सूंजय! सुननेमें आया है कि अमूर्तरयाके पुत्र राजा गयकी भी मृत्यु हुई थी। उन्होंने सौ वर्षोतक होमसे अवशिष्ट अन्नका ही भोजन किया
gayaṃ cāmūrtarayasaṃ mṛtaṃ śuśruma saṃjaya | yaḥ sa varṣaśataṃ rājā hutaśiṣṭāśano 'bhavat ||
ព្រះវាយុមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ សំជយ! យើងបានឮថា ព្រះមហាក្សត្រ គយៈ កូនប្រុសរបស់ អមូរតរាយស ក៏បានជួបមរណភាពដែរ។ ព្រះមហាក្សត្រនោះ អស់រយៈពេលមួយរយឆ្នាំ បានរស់នៅដោយបរិភោគតែអាហារដែលនៅសល់ក្រោយការថ្វាយក្នុងយញ្ញ—ចិញ្ចឹមជីវិតដោយអ្វីដែលនៅសល់ពីពិធីបូជា»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even exemplary austerity and sacrificial discipline—such as living only on the remnants of offerings—does not exempt one from mortality; the verse underscores impermanence while holding up restraint and yajña-centered living as a model of dharmic conduct.
Vāyudeva addresses Saṃjaya and cites a remembered tradition about King Gaya, noting both his death and his extraordinary practice of subsisting for a hundred years solely on food remaining after sacrificial oblations.