Shloka 100
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
अम्बरीषं च नाभागं मृतं सूंजय शुश्रुम । यं प्रजा वव्रिरे पुण्यं गोप्तारं नृपसत्तमम्
ambarīṣaṃ ca nābhāgaṃ mṛtaṃ sṛñjaya śuśruma | yaṃ prajā vavrire puṇyaṃ goptāraṃ nṛpasattamam ||
វាយុបាននិយាយថា៖ «ឱ ស្រឹញជយ! យើងបានឮថា អម្បរីษ កូនរបស់ នាភាគ ក៏បានធ្លាក់ក្រោមអំណាចមរណភាពដែរ។ ប្រជាជនទាំងមូលបានជ្រើសរើសព្រះរាជាអម្បរីษ អ្នកប្រសើរបំផុតក្នុងចំណោមស្តេចទាំងឡាយ ឲ្យជាអ្នកការពារដ៏សុចរិត និងមានបុណ្យគុណ»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even the most righteous and beloved king is not exempt from death; therefore, dharma and protective governance are praised, yet worldly status remains impermanent.
Vāyu addresses Sṛñjaya and cites the example of King Ambarīṣa—chosen by his subjects as a meritorious protector—who nevertheless died, as part of a broader reflection on human mortality and the limits of worldly power.