Shloka 29
Adhyāya 287 — Janaka’s Inquiry on Śreyas, Abhayadāna, and Asaṅga
Non-attachment
अनब्रुवन् वाति सुरभिर्गन्ध: सुमनसां शुचि: । तथैवाव्याहरन् भाति विमलो भानुरम्बरे
anabruvan vāti surabhir gandhaḥ sumanasāṃ śuciḥ | tathaivāvyāharan bhāti vimalaḥ bhānur ambare ||
នារទៈបានមានព្រះវាចា៖ ដោយមិននិយាយអ្វី សុគន្ធដ៏បរិសុទ្ធ និងរីករាយរបស់ផ្កា ក៏រាលដាលតាមខ្យល់។ ដូចគ្នានេះ ដោយមិនប្រកាសខ្លួនឯង ព្រះអាទិត្យដ៏ស្អាតឥតមន្ទិល ក៏ភ្លឺចែងចាំងលើមេឃ។ នេះបង្ហាញថា ភាពល្អឯក និងគុណធម៌ពិត មិនចាំបាច់ផ្សព្វផ្សាយខ្លួន; ផលរបស់វានឹងបង្ហាញដោយធម្មជាតិ។
नारद उवाच
Educational Q&A
Genuine merit does not need proclamation. Like a flower’s scent and the sun’s light, true virtue and excellence become known through their natural, beneficial effects rather than through self-praise.
Nārada offers a moral illustration using two natural images—fragrance carried by the wind and the sun shining in the sky—to counsel that the best qualities reveal themselves quietly and unmistakably.