Shloka 31
Yudhiṣṭhira’s Remorse and Vyāsa’s Teaching on Impermanence (Śoka-nivāraṇa)
सुखं दुःखान्तमालस्यं दाक्ष्यं दुः:खं सुखोदयम् । भूति: श्रीद्वीर्धृति: कीर्तिर्देक्षे वसति नालसे
sukhaṁ duḥkhāntam ālasyaṁ dākṣyaṁ duḥkhaṁ sukhodayam | bhūtiḥ śrīr dhṛtiḥ kīrtir dakṣe vasati nālase ||
ព្រះវ្យាសមានព្រះបន្ទូលថា៖ ភាពខ្ជិលច្រអូសមើលទៅដូចជាសុខ ប៉ុន្តែចុងក្រោយបញ្ចប់ដោយទុក្ខ; ការខិតខំប្រឹងប្រែងដោយជំនាញ និងសេចក្តីឧស្សាហ៍មើលទៅដូចជាទុក្ខ ប៉ុន្តែពីវានោះសុខកើតឡើង។ សេចក្តីរុងរឿង សំណាង ភាពអៀនខ្មាស ការអត់ធ្មត់ និងកេរ្តិ៍ឈ្មោះ ស្ថិតនៅជាមួយអ្នកមានសមត្ថភាព និងឧស្សាហ៍—not ជាមួយអ្នកខ្ជិលឡើយ។
व्यास उवाच
Educational Q&A
Short-term ease from idleness is deceptive because it culminates in suffering, whereas the hardship of disciplined, competent effort produces lasting happiness; therefore prosperity, fortune, resolve, and fame naturally accompany the industrious, not the lazy.
In the didactic setting of the Śānti Parva, Vyāsa delivers a moral instruction contrasting ālasya (sloth) with dākṣya (capable diligence), emphasizing how inner qualities determine one’s welfare and reputation.