Shloka 15
Jājali–Tulādhāra-saṃvāda: Yajña, Vṛtti, and Ātma-tīrtha (जाजलि-तुलाधार-संवादः)
तस्य चिन्ता समुत्पन्ना संहारं प्रति भूपते । चिन्तयन् नाध्यगच्छच्च संहारे हेतुकारणम्
tasya cintā samutpannā saṃhāraṃ prati bhūpate | cintayan nādhyagacchac ca saṃhāre hetukāraṇam, bhūpāla ||
នារទៈ បានពោលថា៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! ក្នុងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះបិតាមហា (ព្រះព្រហ្ម) បានកើតឡើងនូវកង្វល់អំពីការរំលាយ—ការកាត់បន្ថយចំនួនសត្វមានជីវិតដ៏ច្រើនលើសលប់។ ទោះព្រះអង្គគិតពិចារណាយូរក្តី ក៏មិនអាចរកឃើញហេតុផលណាដែលសមហេតុសមផល និងគួរគាប់ ដើម្បីយកមកជាមូលហេតុនៃការបំផ្លាញសត្វទាំងនោះបានឡើយ»។
नारद उवाच
Educational Q&A
Even when power exists to destroy or reduce life, dharma demands a valid and proportionate cause; mere impulse or administrative convenience is not a sufficient ground for saṃhāra.
Nārada narrates that Brahmā becomes concerned about a potential dissolution (reducing the number of creatures), but despite prolonged reflection he cannot find a proper causal justification for destroying the prajā.