Shloka 7
Ātma-saṃyama-dharma: One-pointedness of Mind and Senses (शुक–व्यास संवादः)
परम ऋषियोंने ब्रह्मचर्यके पालनसे ही उत्तम लोकोंपर विजय पायी है; अतः मन-ही- मन अपने कल्याणकी इच्छा रखकर पहले ब्रह्मचर्यका पालन करे ।।
vyāsa uvāca | paramarṣibhir brahmacaryapālanenaiva uttamalokānāṃ vijayo labdhaḥ; ataḥ manasā svakalyāṇecchayā pūrvaṃ brahmacaryaṃ pālayet || vane mūlaphalāśī ca tapyan suviphulaṃ tapaḥ | puṇyāyatanacārī ca bhūtānām avihiṃsakaḥ ||
វ្យាសបានមានព្រះវាចា៖ ព្រះឥសីដ៏អធិកបានឈ្នះលោកខ្ពស់បំផុត ដោយការរក្សា «ព្រហ្មចរិយៈ» ដោយត្រឹមត្រូវ។ ដូច្នេះ អ្នកគួរតែប្រាថ្នាសេចក្តីសុខសាន្តរបស់ខ្លួនក្នុងចិត្ត ហើយរក្សាព្រហ្មចរិយៈជាមុនសិន។ បន្ទាប់មក ដោយយកអាស្រ័យលើវិន័យនៃវានប្រស្ថៈ គួររស់នៅក្នុងព្រៃ ដោយបរិភោគផ្លែឈើ និងឫសឈើ ប្រឹងប្រែងក្នុងតបៈដ៏ធំធេង ដំណើរទៅកាន់ទីបរិសុទ្ធ និងធានាថា មិនមានសត្វណាមួយត្រូវរងហិង្សាដោយសកម្មភាពរបស់ខ្លួនឡើយ។
व्यास उवाच
Educational Q&A
Spiritual attainment is grounded in disciplined self-restraint: brahmacarya is presented as the primary foundation, followed by forest-dwelling austerity, pilgrimage to holy places, and unwavering non-violence toward all beings.
In Vyāsa’s instruction within the Śānti Parva’s dharma discourse, he outlines an ascetic progression: first the observance of brahmacarya, then adopting vānaprastha-like practices—subsisting on forest produce, undertaking intense tapas, visiting sacred sites, and maintaining ahiṃsā.