Shloka 19
Śaṅkha–Likhita Upākhyāna: Daṇḍa, Confession, and the Purification of Kingship (शङ्ख-लिखितोपाख्यानम्)
अरक्षिता दुर्विनीतो मानी स्तब्धो5भ्यसूयक: । एनसा युज्यते राजा दुर्दान्त इति चोच्यते
vaiśampāyana uvāca |
arakṣitā durvinīto mānī stabdho 'bhyasūyakaḥ |
enasā yujyate rājā durdānta iti cocyate ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ «ព្រះមហាក្សត្រដែលមិនការពារប្រជារាស្ត្រ—ដែលខ្វះវិន័យ មានមោទនភាព តឹងរឹងដោយអហങ്കារ និងចូលចិត្តចាប់កំហុសអ្នកដទៃ—នឹងត្រូវភ្ជាប់ជាមួយបាប; ដូច្នេះមនុស្សទាំងឡាយហៅព្រះអង្គថា ‘ដួរដាន្ត’ គឺមិនស្តាប់បង្គាប់ និងមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A ruler’s primary dharma is protection of the people; when a king neglects this duty and is ruled by pride, arrogance, and fault-finding, he accrues sin and is judged ‘durdānta’—unrestrained and unfit to govern.
Within the Śānti Parva’s instruction on rājadharma, Vaiśampāyana reports a normative statement defining the marks of a bad king: failure to protect subjects combined with moral vices, leading to social condemnation and spiritual demerit.