Shloka 12
Āśrama-dharma and Brahmacarya: Śuka’s Inquiry on Karma and Tyāga (शुक-प्रश्नः कर्मत्यागविवेकश्च)
याज्यत: शिष्यतो वापि कन््याया वा धनं महत् | यदा55गच्छेद् यजेद् दद्यान्नैको5श्रीयात् कथंचन
yājyataḥ śiṣyataḥ vāpi kanyāyā vā dhanaṃ mahat | yadā gacched yajed dadyān naiko 'śrīyāt kathaṃcana ||
វ្យាសៈបានមានព្រះវាចា៖ «ពេលបុគ្គលម្នាក់បានទ្រព្យសម្បត្តិធំ—មិនថាជាថ្លៃបូជាចារ្យសម្រាប់ធ្វើយជ្ញ, ជាប្រាក់ឧបត្ថម្ភគ្រូពីសិស្ស, ឬជាថ្លៃកូនក្រមុំដែលពាក់ព័ន្ធនឹងនារីមួយ—គេគួរយកទ្រព្យនោះទៅធ្វើយជ្ញ និងធ្វើទាន។ មិនគួរបរិភោគ ឬរីករាយទ្រព្យនោះសម្រាប់ខ្លួនឯងតែម្នាក់ ដោយវិធីណាមួយឡើយ»។
व्यास उवाच
Educational Q&A
Wealth gained through socially and ritually significant channels (priestly fees, teaching remuneration, or marriage-related payments) should be redirected toward yajña and dāna, not hoarded or enjoyed selfishly; prosperity is to be shared and sanctified through duty.
In Śānti Parva’s instruction on dharma, Vyāsa lays down a rule of conduct: when such wealth is obtained, the recipient should use it for sacrificial acts and charitable giving, avoiding exclusive personal enjoyment.