Shloka 41
कालनिर्णयः, युगधर्मवर्णनम्, सृष्टिक्रमश्च
Time-Reckoning, Yuga-Dharma, and the Sequence of Creation
द्वादशानां तु भवतामादित्यानां महात्मनाम् | तेजांस्येकेन सर्वेषां देवराज धृतानि मे,देवराज! तुमलोग जो बारह महात्मा आदित्य कहलाते हो, तुम सब लोगोंके तेज मैंने अकेले धारण कर रखे थे
dvādaśānāṁ tu bhavatām ādityānāṁ mahātmanām | tejāṁsy ekena sarveṣāṁ devarāja dhṛtāni me ||
ឥន្ទ្រៈ (សក្រក) បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ ព្រះរាជានៃទេវតា! អ្នកទាំងឡាយគឺជាអាទិត្យទាំងដប់ពីរ អ្នកមានព្រលឹងធំ; ប៉ុន្តែខ្ញុំតែម្នាក់ឯងបានទទួលទុក និងស្ទួនស្រស់សោភ័ណភាពរបស់អ្នកទាំងអស់នៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំ»។ ក្នុងបរិបទនេះ ពាក្យនេះបង្ហាញថា អំណាចអាចត្រូវបានប្រមូលផ្តុំក្នុងអ្នកគ្រប់គ្រងតែម្នាក់—ជាទាំងបន្ទុកនៃការថែរក្សា និងកាតព្វកិច្ចធម៌ក្នុងការប្រើប្រាស់ពន្លឺរួមដោយមិនអួតអាង ឬប្រើខុស។
श॒क्र उवाच
Educational Q&A
Collective excellence or divine power concentrated in one leader becomes a moral burden: it must be sustained with restraint, humility, and responsibility, not treated as personal entitlement.
Śakra (Indra) addresses the Devarāja, referring to the twelve Ādityas, and declares that he alone had been sustaining the combined radiance of all of them—highlighting his role as the bearer of their shared splendor.