Shloka 173
Adhyāya 223: Nāradasya Guṇa-kathana
Catalogue of Nārada’s Virtues
इदं च ते5द्य व्यसनं शोचस्याहो न शोचसि । सब दैत्य तुम्हारा मुँह जोहते हुए तुम्हारे ही शासनमें रहते थे। तुम्हारे राज्यमें पृथ्वी बिना जोते-बोये ही अनाज पैदा करती थी। परंतु आज तुम्हारे ऊपर यह संकट आ पहुँचा है। इसके लिये तुम शोक करते हो या नहीं?
idaṃ ca te 'dya vyasanaṃ śocasy āho na śocasi | sarve daityās tava mukhaṃ johatāḥ tavaiva śāsane 'vasan | tava rājye pṛthivī ajoṭā-bījā api dhānyaṃ prasūyate sma | parantu adya tvayi idaṃ saṅkaṭam āpatitam | etad-arthaṃ tvaṃ śocasi vā na vā ?
សក្របានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឥឡូវនេះ វិបត្តិនេះបានធ្លាក់មកលើអ្នក—តើអ្នកសោកស្តាយចំពោះវា ឬមិនសោកស្តាយ? មុននេះ ដៃត្យទាំងអស់រស់នៅក្រោមអំណាចបញ្ជារបស់អ្នក ដោយចាំមើលព្រះមុខអ្នកដើម្បីទទួលពាក្យបញ្ជា។ ក្នុងរាជ្យរបស់អ្នក ផែនដីក៏បង្កើតស្រូវអង្ករឡើងបាន ទោះមិនបានភ្ជួរដី ឬសាបព្រោះក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះ វិបត្តិនេះបានមកដល់លើអ្នក។ ប្រាប់ខ្ញុំ—អ្នកសោកស្តាយចំពោះវា ឬទេ?»
शक्र उवाच
Educational Q&A
The passage contrasts former prosperity and authority with present adversity to prompt reflection on impermanence and the proper response to misfortune. It implicitly tests whether a ruler (or powerful being) understands that fortune changes and whether one meets crisis with discernment rather than complacency.
Śakra (Indra) addresses a figure who once enjoyed unquestioned sovereignty—so much so that the Daityas lived under his rule and the earth yielded abundant grain effortlessly. Indra points out that a crisis has now befallen him and asks directly whether he grieves, pressing him to acknowledge the reversal of fortune.