Shloka 13
धन-यज्ञ-दानविवेकः
Wealth, Sacrifice, and Disciplined Giving
आविक्षित: पार्थिवोडसौ मरुत्तो वृद्धया शक्रं योडजयद् देवराजम् । यज्ञे यस्य श्री: स्वयं संनिविष्टा यस्मिन् भाण्डं काज्चनं सर्वमासीतू
Āvikṣitaḥ pārthivo 'sau Marutto vṛddhyā Śakraṃ yo 'jayad devarājam | yajñe yasya śrīḥ svayaṃ sanniviṣṭā yasmin bhāṇḍaṃ kāñcanaṃ sarvam āsīt ||
ទេវស្ថានៈបាននិយាយថា៖ «ស្តេចមហាប្រសើរ ម៉ារុត្តៈ កូនប្រុសរបស់អាវិក្សិតៈ ដោយអំណាចនៃសម្បត្តិ និងការរីកចម្រើនរបស់ព្រះអង្គ បានលើសលប់ ហើយសូម្បីតែឈ្នះឥន្ទ្រៈ (សក្រក) ព្រះរាជានៃទេវតា។ ក្នុងយញ្ញរបស់ម៉ារុត្តៈ នាងស្រី (លក្ខ្មី) បានមកអង្គុយដោយខ្លួនឯង; ហើយភាជនៈទាំងអស់ដែលប្រើក្នុងពិធីនោះ សុទ្ធតែធ្វើពីមាស។»
देवस्थान उवाच
Educational Q&A
Prosperity gains ethical meaning when it is aligned with dharma—especially through yajña and generous, public-minded use of wealth. The verse also suggests that worldly excellence can rival even divine prestige, implying a caution against arrogance and a reminder that true greatness is measured by righteous conduct and merit.
The speaker praises King Marutta, identifying him as the son of Āvikṣita, and describes the magnificence of Marutta’s sacrifice: Lakṣmī herself is said to be present, and all ritual vessels are golden. His prosperity is portrayed as so great that it metaphorically ‘defeats’ Indra, the king of the gods.