Mahabharata — Shanti Parva, Shloka 11
Jñāna-yoga and Karma-phala: Manu–Bṛhaspati on Akṣara and the Limits of Mantra
होमकाले तथा जुद्वन्नतुकाले तथा व्रजन् । अनन्यस्त्रीजन: प्राज्ञो ब्रह्मचारी तथा भवेत्
homakāle tathā yudvan ṛtukāle tathā vrajan | ananyastrījanaḥ prājño brahmacārī tathā bhavet ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ បុរសប្រាជ្ញា ដែលធ្វើហោម (ការបូជាភ្លើង) រៀងរាល់ថ្ងៃតាមពេលសមរម្យ ចូលទៅរកភរិយារបស់ខ្លួនតែក្នុងរដូវមានផ្ទៃពោះបាន (រដូវរួមភេទតាមធម៌) ហើយមិនបង្វែរភ្នែកទៅស្ត្រីដទៃឡើយ—បុរសនោះត្រូវបានចាត់ទុកថា រស់ដូចព្រហ្មចារី (brahmacārin) មានវិន័យ សង្ឃឹម និងស្មោះត្រង់ចំពោះធម៌ ទោះនៅជាគ្រួសារក៏ដោយ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Brahmacarya is presented not only as literal celibacy but as disciplined conduct: regular performance of sacred duties, conjugal relations confined to dharmically permitted times, and unwavering fidelity—no pursuit of other women. Such restraint makes a householder comparable to a brahmacārin in ethical stature.
In the Śānti Parva’s instruction on dharma, Bhīṣma teaches Yudhiṣṭhira standards of self-control for householders. He defines a model of restrained domestic life—ritual regularity and sexual moderation—framing it as brahmacarya-like discipline within gṛhastha life.