Shloka 14
Jāpakānāṃ Gatiḥ — The Destinies of Japa-Practitioners (Śānti Parva 12.190)
तपोनित्येन दान्तेन मुनिना संयतात्मना । अजित जेतुकामेन भाव्य॑ सड्लेष्वसज्धिना
taponityena dāntena muninā saṃyatātmanā | ajitaṃ jetukāmena bhāvyaṃ saṅgeṣv asaṅginā ||
ពារាទ្វាជៈ បានមានព្រះវាចា៖ គួរបណ្តុះសភាពនៃមុនី—ឧស្សាហ៍ប្រកបតបស្យាជានិច្ច មានការទប់ស្កាត់ខ្លួន និងគ្រប់គ្រងចិត្តខាងក្នុង។ នៅកណ្ដាលវត្ថុដែលជាមូលហេតុនៃការចងចិត្ត ក៏នៅតែមិនជាប់ពាក់ព័ន្ធ ហើយគួរចិញ្ចឹមសេចក្តីប្តេជ្ញាចិត្តដើម្បី “ឈ្នះ” អ្នកមិនអាចឈ្នះបាន—គឺដើម្បីឈានដល់ព្រះអាត្មាខ្ពស់បំផុត។
भरद्वाज उवाच
Educational Q&A
Sustained spiritual discipline is defined by tapas (austerity), sense-control, and mental restraint, combined with non-attachment even while living among potential objects of clinging; this orientation is aimed at attaining the Supreme, called Ajita—the ‘Unconquered.’
In the didactic setting of Śānti Parva, Bharadvāja instructs the listener on the inner qualities of a true muni: disciplined practice, mastery over senses and mind, and detachment, all directed toward realization of the Supreme Self.