Shloka 9
Adhyāya 179 — Bharadvāja’s Reductionist Inquiry into Jīva and Pañcabhūta Dissolution
सामिषं कुररं दृष्टवा वध्यमानं निरामिषै: । आमिषस्य परित्यागात् कुरर: सुखमेधते
sāmiṣaṃ kuraraṃ dṛṣṭvā vadhyamānaṃ nirāmiṣaiḥ | āmiṣasya parityāgāt kuraraḥ sukham edhate ||
ភីෂ្មៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ពេលឃើញបក្សីកុរារៈមួយកំពុងហោះកាន់ដុំសាច់ បក្សីផ្សេងៗដែលគ្មានសាច់បានវាយប្រហារវា។ លុះវាបោះចោលដុំសាច់នោះ ពួកវាក៏ឈប់ដេញតាម។ ដូច្នេះ ដោយបោះបង់អាមិសៈ—ជាអន្ទាក់នៃសេចក្តីរីករាយតាមអារម្មណ៍—កុរារៈក៏បានសុខសាន្ត និងរីកចម្រើនក្នុងសុភមង្គល; ហេតុនេះកុរារៈក្លាយជាគ្រូ ដោយបង្រៀនការលះបង់កាមគុណ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Attachment to tempting possessions (āmiṣa, ‘bait’) invites conflict and suffering; relinquishing the object of craving removes the cause of harassment and brings peace—an ethical lesson in vairāgya (detachment).
A kurara bird flying with a piece of meat is attacked by other birds; when it drops the meat, the attackers stop, and the bird becomes safe and content—serving as an illustrative ‘guru’ for renouncing enjoyments.