Shloka 55
अव्यक्त-मानस-सृष्टिवादः
Doctrine of Creation from the Unmanifest ‘Mānasa’
या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्य॑ति जीर्यत: । योडसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजत: सुखम्
yā dustyajā durmatibhir yā na jīryati jīryataḥ | yo ’sau prāṇāntiko rogās tāṃ tṛṣṇāṃ tyajataḥ sukham ||
ព្រះព្រាហ្មណ៍មានព្រះបន្ទូលថា៖ ការតណ្ហានោះ ដែលមនុស្សមានបញ្ញាខ្សោយលះបង់បានលំបាក ដែលមិនចាស់សោះ ទោះបីមនុស្សចាស់ទៅក៏ដោយ ហើយដែលជាប់ជានិច្ចដូចជារោគមួយ ដែលចាកចេញតែពេលជីវិតផុត—មានតែអ្នកដែលបោះបង់ “សេចក្តីស្រេក” នោះ ទើបបានសុខពិត។
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Craving (tṛṣṇā) is portrayed as an affliction that persists throughout life and does not diminish with age; genuine happiness arises from relinquishing this insatiable desire through discernment and self-restraint.
Within the didactic discourse of the Śānti Parva, a Brāhmaṇa speaker offers a moral reflection: he characterizes tṛṣṇā as a life-long disease and declares that the person who abandons it alone attains sukha (well-being).