Mahabharata — Shanti Parva, Shloka 23
अव्यक्त-मानस-सृष्टिवादः
Doctrine of Creation from the Unmanifest ‘Mānasa’
स्नेहपाशैर्बहुविधैराविष्टविषया जना: । अकृतार्थाश्न सीदन्ते जलै: सैकतसेतव:
snehapāśair bahuvidhair āviṣṭaviṣayā janāḥ | akṛtārthāś ca sīdanti jalaiḥ saikataseṭavaḥ ||
ព្រះព្រាហ្មណ៍បានមានពាក្យថា៖ «មនុស្សទាំងឡាយ ត្រូវបានចងរឹតដោយខ្សែស្នេហាប្រភេទនានា ដូច្នេះពួកគេតែងតែត្រូវបានព័ទ្ធជុំវិញដោយការចាប់ជាប់លើវត្ថុអារម្មណ៍។ ហេតុនោះ គោលបំណងរបស់ពួកគេមិនសម្រេច ហើយពួកគេធ្លាក់ចូលក្នុងទុក្ខ—ដូចស្ពានខ្សាច់ដែលត្រូវទឹកហូរខ្លាំងបោកបក់ឲ្យរលាយទៅ»។
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Attachment (sneha) binds people in many ways and keeps them trapped in sense-objects (viṣaya). Because such pursuits are unstable and easily destroyed, one’s aims remain unfulfilled, leading to sorrow; the verse urges detachment and steadiness of purpose.
In a didactic passage of the Śānti Parva, a Brahmin speaker instructs by using a vivid simile: people entangled in worldly affections are like sand-bridges that cannot withstand the force of water—so their worldly desires collapse and they suffer.