Shloka 5
Adhyāya 174: Karma as an inescapable companion (कर्मानुगमन-उपदेश)
ततः संजीवितस्तेन बकराजस्तदानघ । उत्पत्य च समीयाय विरूपाक्षं बकाधिप:,निष्पाप नरेश! उससे उस समय बकराज जी उठा और वह उड़कर विरूपाक्षसे जा मिला
tataḥ saṁjīvitastena bakarājas tadānagha | utpatya ca samīyāya virūpākṣaṁ bakādhipaḥ ||
ភីෂ្មៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «បន្ទាប់មក ឱ អ្នកគ្មានបាប! បករាជា—អម្ចាស់នៃសត្វក្រៀល—ត្រូវបានគាត់ធ្វើឲ្យរស់ឡើងវិញ។ ពេលបានកើនឡើង វាបានហោះហើរ ទៅជួប វិរូបាក្ស»។ ហេតុនេះបង្ហាញអំណាចសីលធម៌នៃការសង្គ្រោះជីវិត និងកាតព្វកិច្ចរបស់អ្នកដែលបានរស់ឡើងវិញ ក្នុងការទៅស្វែងរក និងភ្ជាប់ខ្លួនជាមួយអ្នកដែលខ្លួនជំពាក់គុណ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of life-restoration and the implied bond it creates—revival or benefaction generates a duty of gratitude and right conduct, prompting the revived being to seek and respond appropriately to the benefactor or the one connected with the act.
After being revived, the crane-king immediately takes flight and goes to Virūpākṣa, indicating a swift transition from rescue to purposeful action—approaching a significant figure named Virūpākṣa.