Shloka 8
Prajñā as Pratiṣṭhā — Indra–Kāśyapa Saṃvāda (Śānti-parva 12.173)
स्वाध्यायेन वियुक्तो हि ब्रह्म॒वर्चसवर्जित: । तद्व्र॒तस्तत्र मे शंका हन्यात् तं॑ स द्विजाधम:
svādhyāyena viyukto hi brahmavarcasa-varjitaḥ | tadvratas tatra me śaṅkā hanyāt taṃ sa dvijādhamaḥ ||
ភីષ្មៈបាននិយាយថា៖ «ព្រោះគាត់ខ្វះស្វាធ្យាយ (ការសិក្សាព្រះវេដដោយខ្លួនឯង) ហើយគ្មានពន្លឺតេជៈព្រហ្មណ៍។ អាកប្បកិរិយារបស់គាត់ហាក់ដូចជាបែរទៅរកផ្លូវនោះ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំសង្ស័យលើគាត់—ខ្លាចថាព្រហ្មណ៍ទាបថោកនោះ នឹងសម្លាប់មិត្តរបស់ខ្ញុំ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse links ethical reliability to disciplined learning: one who abandons svādhyāya and lacks brahmavarcasa (the moral-spiritual authority born of Vedic discipline) is portrayed as prone to harmful conduct, and thus becomes an object of justified caution.
Bhishma expresses apprehension about an unworthy Brahmin whose lack of Vedic study and spiritual radiance makes him seem violent; Bhishma fears that this person may harm (even kill) Bhishma’s friend.