Shloka 11
Ākiṃcanya–Tyāga Upadeśa
The Instruction on Non-ownership and Renunciation
ततो<पश्यत् सुरम्येषु सुवर्णसिकताचिते
tato ’paśyat suramyeṣu suvarṇa-sikatā-citeṣu nara-īśvara
ភីស្មាបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ បន្ទាប់មក ក្នុងដែនដីដ៏រីករាយលើសលប់ទាំងនោះ ដែលពោរពេញដោយខ្សាច់មាស ព្រះឥសីគោតមៈបានឃើញដើមវត្ដ (ន្យគ្រោធ) មួយធំសម្បើម និងរុងរឿង។ វាលាតសន្ធឹងជារង្វង់ជុំវិញទាំងមូល ល្មមស្មើ ស្រស់ស្រាយ ដូចដែនសួគ៌ ហើយដោយសារសាខាស្រស់ស្អាតជាច្រើន វាហាក់ដូចឆត្ររាជវង្សដ៏មហិមា។ ឫសរបស់វាត្រូវបានស្រោចបំប៉នដោយទឹកលាយក្លិនចន្ទន៍ បន្ថែមភាពស្ងប់ស្ងាត់បរិសុទ្ធ និងមង្គលដែលពាសពេញទីនោះ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage frames a sacred, orderly landscape—golden sand, a canopy-like banyan, sandalwood-scented water—as an external sign of inner dharmic harmony. Such imagery commonly signals a setting fit for tapas, instruction, or a morally significant encounter, emphasizing purity, auspiciousness, and calm as supports for ethical discernment.
Bhishma narrates that Gautama, moving through delightful regions, comes upon an extraordinary banyan tree spreading like a royal parasol. The place is described as level, pleasant, and heaven-like, with the tree’s roots watered by sandalwood-mixed water—preparing the scene for whatever meeting or teaching follows.