Shloka 36
मृत्यु-काल-प्रबोधनम् (Instruction on Mortality, Time, and Truth) — Mahābhārata, Śānti-parva 169
बाणवेधे परं यत्नमकरोच्चैव गौतम: । चक्राड्रानू स च नित्यं वै सर्वतो वनगोचरान्
bāṇavedhe paraṃ yatnam akaroc caiva gautamaḥ | cakrāḍrānū sa ca nityaṃ vai sarvato vanagocarān |
ភីṣ្មៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «គោតមៈបានខិតខំយ៉ាងខ្លាំងក្នុងការហ្វឹកហាត់ធ្នូ ព្យាយាមឲ្យឈានដល់ភាពល្អឥតខ្ចោះក្នុងការបាញ់ឲ្យត្រូវគោលដៅ។ បន្ទាប់មក គាត់បានដើរល្បាតរាល់ថ្ងៃក្នុងព្រៃគ្រប់ទិស ដូចជាចោរប្លន់ ហើយចាប់ផ្តើមប្រមាញ់—ក្លាយជាអ្នកជំនាញក្នុងអំពើហិង្សា គ្មានមេត្តាករុណា និងតែងតែចង់យកជីវិតសត្វលោក។»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage contrasts disciplined skill (archery practice) with its ethical misuse: when ability is driven by cruelty and lack of compassion, it becomes a vehicle for adharma. It implicitly warns that technical excellence must be guided by restraint and mercy.
Bhīṣma describes a man named Gautama who trains hard in marksmanship and then habitually roams the forest hunting, behaving like a bandit—skilled in harming living beings and constantly seeking opportunities to kill.