Shloka 3
Virūpākṣa’s Dāna and Gautama’s Burden — the approach of Rājadharma
नृशंसो दह्दाते नित्यं प्रेत्य चेह च भारत । तस्मात् त्वं ब्रूहि कौरव्य तस्य धर्मविनिश्चयम्
nṛśaṃso dahyate nityaṃ pretya ceha ca bhārata | tasmāt tvaṃ brūhi kauravya tasya dharmaviniścayam ||
យុធិષ્ઠិរ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ ភារតៈ! មនុស្សសាហាវ តែងតែត្រូវភ្លើងនៃទុក្ខសោកដុតឆេះ—ទាំងនៅលោកនេះ និងក្រោយស្លាប់។ ដូច្នេះ ឱ កૌរវ្យៈ សូមប្រាប់ខ្ញុំអំពីការវិនិច្ឆ័យធម្មៈរបស់គាត់ដោយពិត៖ តើអ្វីជាចរិត និងច្បាប់សីលធម៌របស់នૃশংস (អ្នកឥតមេត្តា) ហើយគួរយល់ដូចម្តេច»។
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Cruelty is self-destructive: the ruthless person suffers continual inner burning—here and after death. Hence one should understand and avoid nṛśaṃsatā (pitilessness) and seek a clear determination of dharma that restrains harm.
In the Śānti Parva’s ethical instruction setting, Yudhiṣṭhira questions an elder teacher about the nature of the cruel person and asks for a definitive account of that person’s dharma/behavioral pattern, motivated by the claim that such a person suffers in both worlds.