Shloka 176
Satya-lakṣaṇa (The Characteristics and Forms of Truth) | सत्यलक्षणम्
तस्मात् त॑ वै नमस्यन्ति श्वसनं तरुसत्तमा: । चन्दन
tasmāt taṁ vai namasyanti śvasanaṁ tarusattamāḥ | candanaḥ syandanaḥ (tiniśaḥ) śālaḥ saralaḥ devadāruḥ vetasaḥ dhāmin tathā anye balavantaḥ taravaḥ | te jitātmānaḥ taravaḥ api kadācit evaṁ vāyu-devaṁ prati ākṣepaṁ na kṛtavantaḥ | durbuddhe! te api sva-balaṁ vāyoḥ balaṁ ca suṣṭhu jānanti; tasmāt te śreṣṭha-taravaḥ vāyu-devasya purataḥ mastakaṁ namayanti |
ដូច្នេះ ដើមឈើដ៏ប្រសើរបំផុតទាំងឡាយ ក៏កោតគោរពចំពោះខ្យល់នោះ—ឱ ដើមឈើដ៏ប្រសើរ! ចន្ទនៈ, ស្យន្ទន (ទីនិឝ), ឝាល, សរាល, ទេវទារុ, វេតស, ធាមិន និងដើមឈើខ្លាំងក្លាផ្សេងៗ—ដើមឈើមានចិត្តគ្រប់គ្រងទាំងនោះ មិនដែលចោទប្រកាន់ព្រះវាយុដូច្នេះឡើយ។ ឱ អ្នកមានបញ្ញាទាប! ពួកវាដឹងច្បាស់ទាំងកម្លាំងរបស់ខ្លួន និងកម្លាំងរបស់ខ្យល់; ហេតុនេះ ដើមឈើដ៏ល្អឥតខ្ចោះទាំងនោះ ក៏បន្ទាបក្បាលនៅចំពោះព្រះវាយុ។
नारद उवाच
Educational Q&A
Even the strongest should practice discernment and humility: knowing one’s limits and acknowledging a superior force (here, Vāyu) is wiser than blaming or reproaching. Self-mastery expresses itself as respectful restraint rather than proud complaint.
Nārada points to renowned, powerful trees—sandalwood and others—as examples. Though they are strong, they do not accuse the Wind-god; understanding both their own power and Vāyu’s greater power, they bow their heads before him. The comparison rebukes an arrogant attitude and urges respectful submission to rightful superiority.