Shloka 51
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
अनिर्वेद: सदा कार्यों निर्वेदाद्धि कुतः सुखम् । प्रयत्नात् प्राप्यते हार्थ: कस्माद् गच्छथ निर्दयम्
jambuka uvāca | anirvedaḥ sadā kāryo nirvedād dhi kutaḥ sukham | prayatnāt prāpyate hy arthaḥ kasmād gacchatha nirdayam ||
ជាំបុកៈ បាននិយាយថា៖ «មនុស្សគួរតែរក្សាការមិនទុក្ខសោក និងការអត់ធ្មត់ជានិច្ច; ព្រោះពីការធ្លាក់ទឹកចិត្ត តើសុខមកពីណា? គោលបំណងដែលប្រាថ្នា បានសម្រេចតែដោយការខិតខំប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ ហេតុអ្វីបានជាពួកអ្នកចាកចេញទៅ—ដោយឃោរឃៅ—បោះបង់ការខិតខំដើម្បីការពារកុមារនេះ?»
जम्बुक उवाच
Educational Q&A
Do not give mental space to dejection; happiness and success arise from sustained effort. Ethically, one must not abandon compassionate duty—especially the protection of a vulnerable child—out of fatigue or discouragement.
Jambuka rebukes a group who are withdrawing from the effort to safeguard a child. He urges them to persist, arguing that goals are achieved only through exertion and that leaving the child unprotected is an act of cruelty.