Shloka 29
अज्ञान–लोभयोः परस्परहेतुत्वम्
Mutual Causality of Ignorance and Greed
यावत: प्राणिनो हन्यात् तज्जातीयांस्तु तावतः । प्रमीयमानानुन्मोच्य प्राणिहा विप्रमुच्यते
yāvataḥ prāṇino hanyāt tajjātīyāṁs tu tāvataḥ | pramīyamānān unmocya prāṇihā vipramucyate ||
សោនកៈ បានមានពាក្យថា៖ អ្នកសម្លាប់សត្វមានជីវិត នឹងរួចផុតពីបាបនៃការសម្លាប់ នៅពេលដែលចំនួនសត្វដែលគាត់បានសម្លាប់ប៉ុន្មាន គាត់បានសង្គ្រោះសត្វប្រភេទដូចគ្នាចំនួនស្មើគ្នាពីមរណភាពដែលជិតមកដល់—ដោះស្រាយពួកវាចេញពីគ្រោះថ្នាក់នៃការស្លាប់។
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a principle of expiation: the moral burden of taking life can be countered by actively saving life—specifically, by rescuing from death as many beings of the same kind as one has killed—thereby becoming freed from the sin of killing.
In the didactic setting of the Śānti Parva, Śaunaka states a rule about prāyaścitta (atonement), explaining how a person guilty of killing living beings may obtain release from that guilt through life-saving acts proportionate to the harm done.