Shloka 8
Nārada–Vāyu–Śalmali Upākhyāna: Enmity with the Strong and the Primacy of Buddhi (नारद-वायु-शल्मलि उपाख्यानम्)
समासाद्योपजग्राह पादयो: परिपीडयन्
samāsādyopajagrāha pādayoḥ paripīḍayan |
ភីṣ្មៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ព្រះរាជាបានចូលទៅជិតមុនី ហើយកាន់ជើងទាំងពីររបស់ព្រះមុនី ដោយចាប់ផ្តើមម៉ាស្សាបន្តិចម្តងៗយ៉ាងទន់ភ្លន់។ ព្រះឥសីឃើញព្រះរាជានៅទីនោះ ក៏ស្តីបន្ទោសយ៉ាងខ្លាំងភ្លាមៗថា៖ «អាសូរ! អ្នកជាមនុស្សបាបធំ ជាអ្នកសម្លាប់ព្រាហ្មណ៍។ អ្នកមកទីនេះដូចម្តេច? អ្នកមានការអ្វីជាមួយយើង? កុំប៉ះខ្ញុំដោយវិធីណាមួយ។ ចេញទៅ—ចេញទៅ! ការស្នាក់នៅទីនេះមិនជាទីពេញចិត្តរបស់យើងទេ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Moral authority in the epic is tied to purity and dharma: even gestures of humility (touching a sage’s feet) do not automatically erase grave wrongdoing. Serious sins like brahmahatyā create social and ritual distance, and the offender must seek proper expiation rather than presume immediate acceptance.
A king approaches a sage, grasps and massages the sage’s feet in a gesture of supplication. The rishi, recognizing the king as tainted by a grave sin (brahmahatyā), rebukes him harshly and orders him to leave, refusing contact and hospitality.